4. Sınıf 34. Hafta Kazanım Değerlendirme Testi

ÖDÜLLÜ KERMES

Çocuklar harıl harıl çalışıyordu. İşlerini yarına kadar bitirmeleri gerekiyordu. Bu yüz­den de biraz yorulmuşlardı. Tabii ki yorulmaları, işlerini yapmalarına engel değildi. Zaten Hakan da böyle düşünüyordu: 

— Çocuklar tartım işimizi bitirip hemen masaları kuralım. Kermes, yarın başlayacak. Eğer yeterli miktarda gelir elde edebilirsek belki seyahat ödülünü de kazanırız. 

İlteriş, arkadaşının konuşmasından sonra fındıkların olduğu çuvalı açtı. Sonra da arka­daşlarına seslendi: 

— Bu çuvalda 15 kg 350 g fındık var. Diğer çuval­da da 14 kg 150 g fındık vardı. İki çuvalı da bitirirsek 29 kg 500 g fındık kullanmış olacağız. Yeteri kadar fındığımız olacak. Tabii bir de fıstık ile ceviz var. 

Bu sırada Aylin ile Ayça da ceviz ile fıstığı tartma­ya çalışıyordu. İlk olarak ceviz çuvallarını tartan Aylin konuştu: 

— 12 kg 150 g ile 14 kg 100 g ağırlığında ceviz çuvallarını tarttım. 

Ayça hemen söze karıştı: 

— O zaman 26 kg 250 g cevizimiz var. Bu kadar ceviz yeter de artar… Ben de fıstıkları tarttım. İlk çuval 6 kg 450 g, ikinci çuval da 8 kg 450 g geldi. Toplam 14 kg 900 g fıstığımız oldu. 

Çocuklar bir süre daha tartıma devam ettiler. Sonra bir ara verdiler. Epeyce yoruldukları için bu ara onla­ra iyi gelmişti. Tabii çaylarını içerken sohbet etmeyi de unutmadılar. İlk konuşan İlteriş oldu: 

— Eğer seyahat ödülünü kazanırsak Türk Cumhuri­yetlerinden birine gidelim mi? Ben en çok Kazakistan’ı görmek istiyorum. Çok büyük bir ülkeymiş. Uçsuz bu­caksız ovaları varmış. Ayrıca Azerbaycan’ı da görmek isterdim. Azerbaycan, aynı zamanda komşumuz da olu­yor. Hem Türk Cumhuriyeti, hem de komşumuz… 

Hakan da konuşmaya katıldı: 

— Eğer gidebilseydim ben de Türk Cumhuriyetlerinin hepsini gezmek isterdim. Kırgızis­tan, Özbekistan, Türkmenistan tabii bir de Yavru Vatan Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’ni görmek isterdim. Senin bahsettiğin Kazakistan ve Azerbaycan’ı da eklersek toplam altı tane oluyor. Ne kadar çok Türk Cumhuriyeti var. Aylin de söze karıştı:

— Türklerin yaşadığı yerler, Dünya’nın geniş kısmına yayılmıştır. Bu yüzden çok sayıda devlet kurmuşuz. Şimdi de çok sayıda Türk devleti var. Tabii biz de bu devletlerin tarihini, kültürünü öğrenmeliyiz. Böylece Türk kültürü ile ilgili çok sayıda bilgiye ulaşmış oluruz. Bu sırada Ayça hiç konuşmadığı için hemen söze girdi:

— Çocuklar, ben de komşularımızın hepsini gezmek isterdim. Yunanistan, Bulgaristan, Suriye, Irak, İran, Ermenistan, Gürcistan’ı görmek isterdim. Tabii Türk Kapısı olarak bilinen Nahçivan’ı da görmek isterdim. Ne kadar çok bilgi öğrenirdim. Keşke gidebilsem… Çocuklar konuşmaya dalmıştı ki İlteriş saati fark etti: 

— Çocuklar, geç kalacağız. Daha yiyecekleri paketlere böleceğiz. Hadi, acele edelim! İlteriş hemen küçük torbalar çıkardı. Sonra da arkadaşlarına bir kez daha seslendi: 

— Çocuklar burada 250 g, 500 g ve 1 kg’lık torbalar var. Yiyecekleri tartıp bu torbalara pay edelim. Böylece yarın yemek sırasında eşit miktarda dağılım yapmış oluruz. Çok sayıda ziyaretçi geleceği için hepsine de yetmeli… 

İlteriş ilk olarak çeyrek kiloluk torbaları doldurmaya başladı. Hakan yarım kiloluk, Aylin de 1 kiloluk torbaları doldurmaya başladı. Aylin dolan torbaları inceliyordu. Hata olunca da arkadaşlarına bildiriyordu. Neyse ki işi kısa sürede bitirdiler. Gerçi birkaç torbada hata çıkmıştı. Aylin hemen konuştu: 

— Çocuklar birkaç torbada hata var. İki çeyrek kiloluk torbayı tartınca yarım kilo çıkmadı. Yarım kilodan 100 g fazla çıktı. 1 kiloluk bir torbada da çeyrek kilo eksik çıktı. Dört çeyrek kilo yerine üç çeyrek kilo konulmuş. Bir tane de yarım kiloluk torbada hata buldum. Onun da kütlesi yarım kilo yerine çeyrek kilo çıktı. Neyse, artık hazırız! Umarım kermes başarılı olur. Çocuklar son tartıları da bitirince akşam yemeği için eve geçtiler. Aylin’in annesi onlara mis gibi yiyecekler hazırlamıştı. Tabii ki afiyetle yediler. Bir süre sonra da ilk konuşan Ayça oldu: 

— İyi ki kermesi düşündük. Bu kermesin geliri, kaynakların doğru kullanımı için oluşturduğumuz eğitim programına aktarılacak. Tabii en iyi kermes ödülünü alırsak da seyahat ödülü de almış olacağız. Yarın bir ekip kermesi izleyecek. Tabii daha önce onlarca kermesi izlemişler. Bizimki son kermesmiş. Kazanmak için kermesin amacına ulaşması gerekiyormuş.

İlteriş hemen konuştu: 

— Bizim amacımız doğayı korumaktır. Zaten bu yüzden eğitim programı yaptık. Elektrik, yiyecek, su gibi konularda nasıl tasarruf yapmamız gerektiğini, herkese öğretmek için bu işe başladık. Aylin de konuşmaya katıldı: 

— Bence en çok elektriğin tasarruflu kullanılmasına özen gösterilmeli. Elektrik üretmek için doğalgaz, petrol gibi fosil yakıtlar kullanılıyor. Bu yakıtlar da çevreyi kirletiyor. Evimizdeki bazı makineleri bile dikkatli kullansak çok miktarda tasarruf yapmış oluyoruz. Bulaşık makinesini ekonomik programda çalıştırmak, lambaları kullanmayınca kapatmak, bilgisayarı devamlı açık tutmamak gibi tedbirleri her zaman uygulamalıyız. Hakan arkadaşlarını dikkatle dinlemişti. Çok geçmeden o da konuştu: 

— Ben de en çok yiyecek israfına üzülüyorum. Çok sayıda ekmek çöpe atılıyormuş. Oysaki başka ülkelerde açlıkla mücadele eden çok sayıda insan var. Ayrıca o ekmekleri üretmek için de çok miktarda elektrik ve su harcanıyor. Tabii suyun da tasarruflu kullanılması çok önemli… 

Çocuklar bir süre daha konuştuktan sonra uykuya daldılar. Çok yoruldukları için hemen uyumuşlardı. Ertesi sabah erkenden kalkıp kermesin son hazırlıklarını bitirdiler. Nihayet kermes başlayınca da bitene kadar hiç durmadan çalıştılar. 

Peki sonra ne mi oldu? Kermesten çok miktarda gelir elde ettiler. Bu gelir ile eğitim programına çok sayıda kişi katıldı. Kaynakların nasıl kullanılacağı ile ilgili bilgiler edinildi. Bu arada kermesleri de birinci oldu. Seyahat ödülünü de kazandılar. Peki nereye mi gittiler? Onu da başka bir öyküde okuyalım…