2. Sınıf 34. Hafta Kazanım Değerlendirme Testi

DOĞAL AFETLER

Hakan hızla ileriye atılınca Aylin de ona seslendi: 

— Hakan! Dikkatli ol! Yolda çukurlar olabilir. 

Hakan tabii ki arkadaşını dinleyip daha da dikkatli yürümeye başladı. Bu sırada birden Ayça’nın sesi duyuldu: 

— Çocuklar, çiçek araştırması için buraya geldik. Sadece burada yetişen bir çiçeği arıyoruz. Bu yüzden çok dikkatli olalım. Her an çiçeği görebiliriz. Tabii hava şartları bize izin verirse… 

Ayça’nın endişeli sesini fark eden Hakan hemen ona seslendi: 

— Bu bölgede hava şartları sürekli deği­şiyormuş. Gelmeden önce biraz araştırma yaptım. Rüzgâr bazen çok şiddetli esiyormuş. Hatta fırtınaya bile sebep olabiliyormuş. Ta­bii hava sıcaklıkları da aniden değişebildiği için dolu, yağmur, kar gibi yağışlar oluyormuş. 

Aylin tam da bu anda söze girdi: 

— Dolu ile ilgili bir yazı okumuştum. Bulut­lardan yeryüzüne doğru inen su buharı ani­den soğuk hava ile karşılaşırsa doluya sebep oluyormuş. Zaten kar yağışı da soğuk hava ile ilgiliymiş. Su buharı yüksek bulutlarda so­ğuyup yeryüzüne kar olarak iniyormuş. Yağmur da soğuk havanın etkisiyle su buharının yeryüzüne inmesiymiş. Her zaman bir soğuk hava var. Neden böyle oluyor ki? Bazen bu soğuk hava, çok fazla kar yağmasına sebep oluyor. Üst üste biriken karlar da bazen çığ düşmesine sebep oluyor. 

Hakan bu anda söze karıştı: 

— AFAD ile ilgili derslere katıldığımız için çok mutluyum. Orada doğal afetleri tek tek öğrendik. Çığ, fırtına, sel, he­yelan, deprem gibi doğal afetlere karşı ne yapacağımızı biliyoruz. 

Hakan konuşmasına devam ediyordu ki birden rüzgârın şiddeti arttı. İşte bu anda Aylin bir süre etrafa baktı. Sonra da konuş­maya başladı: 

— Çocuklar galiba yağmur yağacak. He­men sığınacak bir yer bulalım. 

Çocuklar hemen az ilerideki kayanın yanı­na koştular. Burada mağara benzeri bir yer vardı. İçeri girdiklerinde de aniden yağış baş­ladı. Bu sırada Aylin yeniden konuştu: 

— Çocuklar, galiba sel olacak! Baksanıza, ne kadar çok yağıyor. 

Aylin konuşmasını bitirince birden her yer­den sular akmaya başladı. Neredeyse mağa­ranın içi de suyla dolacaktı. Bu durumu gö­ren Hakan hemen arkadaşlarına seslendi: 

— Çocuklar, mağaranın içine doğru ilerleyelim. Böylece sudan etkilenmeyiz. Kaybolmamak için de adımlarımızı sayalım. Ayrıca on adımda bir de bir karış boyun­da çizimler yapalım. Geri dönüş yolu için işaretler bırakmış oluruz. 

Çocuklar hemen mağaranın içine doğru iler­lemeye başladı. Adımlarını da sayıyorlardı. Ha­kan da on adımda bir, kayaya çizgi çekiyordu. Bir süre sonra durup beklemeye başladılar. Artık iyice içeriye girmişlerdi. Burada ışık da çok azdı. Bu durumu fark eden Aylin hemen el fenerini çıkarıp açtı. Bir süre sonra da arkadaşlarına seslendi: 

— Çocuklar, bir süre burada bekleyelim. Yoksa su içinde kalırız. Neyse ki böyle durumlarda ne yapacağımızı biliyoruz. Acaba ne kadar içeriye ilerle­dik? 

Hakan hemen konuştu: 

— Buraya kadar 26 adım attık. İki yere işaret de bıraktım. Bir karış boyunda çizgiler çektim. Şimdi de birbirimize bağla­mak için ipler keselim. Aramızda birer kulaç mesafe bırakalım. Sonra da keseceğimiz ipleri belimizdeki kemerlere bağlayalım. Böylece bir sorun olduğunda birbirimizden de ayrılmamış oluruz. 

Hakan hemen metreyi çıkarıp ölçüme başladı: 

— İlk olarak 3 m boyunda bir ip kesiyorum. Bu, ana ipimiz olacak. Sonra da bu ipe bağlamak için 50 cm uzunluğunda ipler keseceğim. Bu ipleri de ana ipe bağlayacağız. Diğer tarafını da kemerlerimize bağlarız. 

Çocuklar hemen ipleri sıkıca bağladılar. Sonra da beklemeye başladılar. Bu sırada ilk konuşan Ayça oldu: 

— Çocuklar, iyi ki deprem olma­dı. Yoksa mağara yıkılabilirdi. 

Aylin hemen cevap verdi: 

— Deprem olsaydı da mağara bizi koruyabilirdi. Sağlam bir kaya içinde olduğumuz için yıkılması biraz zor olurdu. Biz gene de seli düşü­nelim. Eğer sel olursa dışarıda heyelan da olabilir. Mağaranın ağzı toprakla kapanabilir. 

Aylin ile Ayça konuşurken Hakan dikkatle bir yeri dinliyor gibiydi. Arka­daşlarının ona baktığını görünce de konuşmaya başladı: 

— Yağmur yağdığından beri su sesi duyuyordum. Galiba az önce yağmur durdu. Artık su sesi duymuyorum. Belki de geri dön­meliyiz… 

Çocuklar bir süre daha bekledikten sonra geri dönmeye karar verdiler. Mağaranın dışına çıkınca da biraz şaşırdılar. Yağmur dinmiş, etraf ışıl ışıl ol­muştu. Hatta toprak kurumaya bile başlamıştı. Güneş sıcak yüzünü hemen göstermişti. Bu yüzden Hakan bir kez daha etrafa baktı. Az ileride mor renkli bir çiçek görünce de hemen koştu. Çiçeğin yanına gelince aradıkları çiçek olduğunu fark etti. Hemen defterini açıp gözlemle­rini yazmaya başladı. Bu sırada diğerleri de onun yanına geldi. Onlar da gözlemlerini yazmaya baş­layınca Hakan konuştu: 

— Gövdesini ölçtüm. 20 cm uzunluğunda bir gövdesi var. Çiçeğin üst kısmı bir parmak boyunda geliyor. 

Aylin de konuştu: 

— İki tane dalı var. Dalın biri 8 cm, diğeri de 12 cm geliyor. Diğer çiçekle­re uzaklığını da ölçtüm. Her çiçek ile arasında 10 cm mesafe var. Ne kadar da ilginç değil mi? 

Bu sırada Ayça da çiçeğin çizimini yapmaya başladı. Bir süre sonra çocuk­lar işlerini bitirince geriye dönmeye karar verdiler. Çok geçmeden eve gel­diler. Tabii ki hepsi de çok mutluydu. Çok az kişinin gördüğü bir çiçeği bulup incelemişlerdi. Onların yaptığı bu çalışma, bir süre sonra herkes tarafından da duyuldu. Peki sonra ne mi oldu? Çocuklar bu kez başka bir çiçeği aramak için yola koyuldular. Bakalım, bu kez de bulabilecekler mi?